En hew mangs van doon um oet Velve te goan, weij blieft an oons Tukkerlaand dèènk’n, gen’ aandere wiek, ho mooi offe is, kan’t zölfde as Velve ons schèènk’n.
Wiej doot in den vrömd’n mekaander de haand geft datied mekaa in de sproak van ons laand, al rookt oonz’n schossteen biej ‘t volk oaver zee, oons hat blif toch aaltied in Velve.
(vrij naar)
